Meditatie


 

Jezus leeft!
En Hij legde Zijn rechterhand op mij 
(Openbaring 1: 17m)

Het licht van de Bijbel valt in Openbaring 1 op de oude apostel Johannes. We ontmoeten hem op het stille strand van het eiland Patmos. Waarom is hij daar? Tegenwoordig is Patmos nogal in trek bij vakantiegangers, maar Johannes is hier niet om ontspanning te zoeken en te genieten van de prachtige natuur. Hij is verjaagd, verbannen vanwege zijn geloof en zijn getuigenis. Uitgeschakeld door de machtige keizer van Rome.

 

De eerste dag

En nu is het zondag. De eerste dag van de week. Alles herinnert aan de opstanding van zijn Meester. Johannes wordt in gedachten teruggezet naar de stilte van de paasmorgen. Wat lijkt dat allemaal ver weg. Toen was Johannes één van de eersten geweest die ontdekte dat Jezus was opgestaan. Het graf had Hem niet kunnen vasthouden. De dood had niet het laatste woord gekregen. Het licht was doorgebroken in Johannes’ hart: Paaslicht. De Heere is waarlijk opgestaan. Hij leeft!

Ja, dat was toen. Maar nu deze zondag. Wat lijkt alles anders. Het lijkt één grote nederlaag. Wat ziet Johannes nu van de overwinning van Christus? Zijn ogen zien niets anders dan ruwe rotsen. Kaal en naakt in een open zee. Wat voelt Johannes zich nu ontredderd en eenzaam. Bevreesd en bezorgd. Heeft hij zich dan toch vergist? Zal het laatste woord aan de keizer van Rome zijn? Is de gemeente van Christus toch overgeleverd aan de wereldmachten? Is er dan niets verandert met Pasen?

Een paasloze wereld?

Misschien herkent iemand het. Als u Johannes voor u ziet op dat stille strand, dan denkt u: alsof ik het zelf ben. Alsof mijn leven daar getekend wordt. Dat zou zomaar kunnen. Want die vragen van Johannes, wie heeft daar van tijd tot tijd geen last van? In mijn boekenkast staat een opmerkelijk boekje. Leven in een paasloze wereld staat op het kaft. Zo’n titel is veelzeggend. Wat merken we nu eigenlijk van Pasen? In ons eigen leven? In de wereld waarin wij leven? Een wereld boordevol onrecht en lijden. Een wereld waarin Oekraïne ligt en Israël en Gaza. Een wereld waarin ouderen en jongeren worstelen met ongeneeslijke

 

ziekten, met tegenslag en verdriet. In zo’n wereld leven we toch? De kranten en het journaal vertellen het ons dag na dag. Wat is er te merken van de overwinning van Pasen?
Zulke vragen kunnen je bestormen en benauwen. Ze kunnen je moe maken en moedeloos. Net als Johannes op Patmos. Johannes ziet het allemaal niet meer.

Maar dan, wat is dat? Plotseling wordt het rusteloze ruisen van de zee overstemd door een geluid als van een bazuin. De bazuin, het symbool van de overwinning. En als Johannes zich omkeert, ziet hij Hem staan. De Vorst van Pasen. Stralend en verblindend. Johannes is er zo van onder de indruk dat hij als dood aan de voeten van Jezus neervalt.

 

Die rechterhand

Geen wonder. Wie de verrezen Heiland ontmoet, staat oog in oog met God Zelf. En wie kan dat uithouden? Als de Heere ons nabij komt in Zijn  majesteit en heiligheid, wie kan dan overeind blijven? Niemand kan God zien en leven. Lang blijft Johannes daar echter niet liggen. Jezus legt zijn rechterhand op hem zoals een vader zijn huilend kind troost door een hand op zijn hoofd te leggen. De rechterhand is in de Bijbel het symbool van Gods kracht. Gods rechterhand is hoog verheven, doet door Zijn daden de wereld beven. Oneindig vertroostend en bemoedigend voor Johannes, die rechterhand van Jezus. En wat geweldig dat Jezus dat vandaag nog wil doen. Thuis als de Bijbel ons heel persoonlijk aanspreekt en raakt. ’s Zondags als ons hart open gaat onder een preek. Dat is leven uit Pasen. Leven onder de zegenende en helpende handen van de Paasvorst. Hij leeft! Laten we Hem aanbidden, die alle macht heeft in de hemel en op de aarde. Ook in ons – soms schijnbaar paasloze - leven.

 

 

Ds. M. van Campen