Zendingscommissie
 

Karsten en Irene

 

Beste mensen,
Geen cyclonen, grote conferenties of andere avonturen deze maand. Wel Corona. Het aantal ziektegevallen neemt hier toe en er zijn daarom nog steeds geen workshops en vergaderingen. Maar het werk gaat virtueel gewoon door. Nou ja, "gewoon"? Irene beschrijft hieronder hoe de trainster van het "Esther Project" toch met haar team in de dorpen samen komt!

 

Blaffende honden en sprekende tongen


“Hé, ik kan je zien!”. Er is opeens een hoop gekakel aan de andere kant van de lijn. Onvoorstelbaar dat ze met elkaar kunnen praten, ook al zijn ze ver bij elkaar vandaan! Zo’n twintig vrouwen, elk uit een ander dorp, komen digitaal bij elkaar om met elkaar een nieuw Bijbelverhaal te leren. Normaal gesproken komen ze daarvoor naar een workshoplocatie. Maar vandaag, met heel veel moeite en een heleboel geduld, heeft de workshopleidster het voor elkaar gekregen dat ze tijdelijk allemaal een smartphone geleend hebben van een neef of een buurman, zodat ze daarop mee kunnen doen aan een groepsgesprek. Het valt eerst niet mee! Blaffende honden op de achtergrond, huilende kinderen, pratende mensen en dan maar de vrouwen proberen te leren dat ze hun microfoon uit moeten zetten terwijl ze niet praten en hem aanzetten als ze wat willen zeggen! En zo goed zijn de internetverbindingen nou ook weer niet. Om de haverklap wordt iemand uit het gesprek gegooid. Maar op een of andere manier lukt het Sumi, de leidster, om een gesprek te voeren. 
Het Pinksterverhaal is aan de beurt. Niet een gemakkelijk verhaal en al helemaal niet als je zover bij elkaar vandaan zit! Maar Sumi vertelt er later enthousiast over aan Irene. “Bij ons in de kerk moet ik van de dominee apart zitten van de anderen” deelde een van de vrouwen verdrietig. “Want ik spreek niet in tongen. Daar wordt bij ons in de kerk op neergekeken.” Sommige van de anderen vertellen dat het bij hen in de kerk ook zo gaat. “Maar in dit Bijbelverhaal spraken de mensen – zonder dat ze het wisten – dus talen van gewone mensen?” Als ze er met elkaar over doorpraten, komen ze tot de conclusie dat het niet goed is om onderscheid te maken tussen mensen op grond van het feit of ze wel of niet iets kunnen. Ze besluiten aan de anderen in hun kerk uit te gaan leggen wat er op het eerste Pinksterfeest gebeurde.
Wij zouden deze reactie op dit Bijbelverhaal nooit zelf voorspeld hebben, deels omdat in onze kerkelijke achtergrond het onderwerp tongentaal weinig speelt. Maar het toont weer aan hoe belangrijk het is dat deze vrouwen – en met hen alle andere mensen in de kerk – zelf ook de Bijbel bestuderen en dat ze er met elkaar over nadenken wat het voor hen te betekenen heeft.
Voor velen zijn er heel wat grotere obstakels dan blaffende honden, maar we zijn dankbaar dat we zien dat ondanks de extra problemen het trainen van verhalenvertellers toch door gaat!

 

https://mcusercontent.com/7929e9f9753c8ab86c8022c1b/images/82c6e4ba-4be6-41ce-8816-b23f259ba9bd.jpg

 

De kinderen van de bovenburen kwamen koekjes bakken. Omdat

ze vanwege de dichte scholen de hele tijd maar thuis zitten,

proberen we ze af en toe uit te nodigen om iets gezelligs te komen doen. 

 

Om te danken en bidden:

We danken voor Sumi en de vele andere trainers, die ook nu er geen fysieke workshops zijn heel erg hun best doen om hun teams te bereiken. En voor de vrouwen in deze online workshop, die in het afgelopen jaar zoveel geleerd hebben en zoveel gegroeid zijn!
We bidden voor sommige van de deelnemers die geen enkele mogelijkheid hebben om digitaal mee te doen, of om op enige manier in contact te zijn met andere gelovigen. Wilt u bidden dat God zelf direct tot hen spreekt en hen bemoedigt? We blijven ook bidden voor onze visumpapieren.

 

Sjalom, Karsten en Irene