Zendingscommissie
 

Karsten en Irene

 

Alledaags

Hierbij een werkupdate en een overzichtje van ons sociale leven.

Soms maken we avonturen mee. Maar meestal is ons leven hier ook heel gewoon, en verschilt het helemaal niet zoveel van het leven in Nederland. We wonen in een ruim huis, in een moderne stad en hebben moderne voorzieningen. Maar een aantal subtiele en soms wat minder subtiele dingen zijn soms net een beetje anders!

 

Dronkaards en slangenbezweerders

Irene was onlangs op een workshop waarvan de deelnemers van n bepaalde taalgroep allemaal jonge, enthousiaste mannen waren. Het doel van deze workshop was om liederen te maken bij de Bijbelverhalen die ze eerder al hadden leren vertellen. De trainer vroeg de deelnemers om een bepaalde doelgroep in hun gemeenschap voor ogen te stellen. Deze mannen kozen  "dronkaards” als doelgroep. Dronkenschap is een enorm probleem in hun gemeenschap. Zelf waren ze ook allemaal dronkaards en criminelen geweest voor ze tot geloof kwamen. Ze schreven tijdens de workshop een lied om dronkaards over te halen zich te verbeteren. Het klonk ons nogal heftig in de oren: "broeder, verbeter je leven, anders loopt het slecht met je af…” We vroegen hoe ze dachten dat het lied over zou komen. Zou het niet juist afwijzend zijn, en veroordelend?” Daar waren ze het absoluut niet mee eens. “We zeggen toch "broeder”, dat laat toch juist zien dat we het uit liefde zeggen?” Ze waren ervan overtuigd dat dit lied heel veel indruk zou maken op mensen. We zijn erg benieuwd wat we volgende maand zullen horen over hoe dit lied ontvangen is! Aan hun enthousiasme zal het in elk geval niet liggen. Al hun liederen werden met zoveel verve en volume gezongen, dat volgens een van de trainers "de doden er zelfs door opgewekt zouden worden!”

 

In de winter is het koud en we hebben geen verwarming. Dan wikkelen we onszelf in sjaals en zitten we met handschoenen aan achter de computer. Maar buiten schijnt de zon en daarom gaan we af en toe even in het zonnetje zitten om op te warmen. De zon heeft echter geen kracht genoeg om het binnenshuis op te warmen. Daarom doen we het precies andersom als in Nederland: we trekken warme kleren uit als we naar buiten gaan en ze weer aan als we naar binnen gaan!

 

We hebben geen auto (hoewel dat in onze wijk behoorlijk ongewoon is!) maar we hebben geen enkele behoefte aan zelf autorijden in het behoorlijk chaotische verkeer hier… Boodschappen in de buurt doen we op de fiets, middellange afstanden gaan met een autoriksja en voor langere afstanden gaan we met de metro of met een taxi. Taxi’s zijn hier relatief goedkoop.

 

We hebben twee huishoudelijke hulpen. Eentje komt er ‘s morgens een uurtje schoonmaken en een ander komt in de namiddag om te koken. Omdat we maar met z’n tween zijn en bovendien vaak weg hebben we natuurlijk helemaal niet zoveel hulp nodig! Maar we zijn zo betrokken bij hen geraakt dat we het hart niet hebben om een van de twee te laten gaan. We zien het daarom maar als een manier om twee gezinnen financieel te ondersteunen. De kwaliteit van het schoonmaken stelt overigens niet zoveel voor…

 

Sinds een paar jaar is het mogelijk om boodschappen online te bestellen, en dat heeft het leven een stuk makkelijker gemaakt. Om de paar weken doe ik een bestelling voor levensmiddelen. Groente halen we bij een kraampje om de hoek. Een arm gezin verkoopt daar de groenten aan huis. Vaak zijn het de kinderen die de verkoop doen. Twee keer in de week is er een groentemarkt een paar straten verderop, soms gaan we daarheen. De markt lijkt niet veel op Nederland: de meeste verkopers zitten op de grond tussen hun spullen in, sommigen staan bij een kar. De ene verkoopt alleen tomaten; de anderen heeft spinazie en wat andere bladgroente; hier en daar is er eentje met wat variatie. Niemand heeft ooit groente EN fruit; de fruitverkopers staan apart van de groenteverkopers.

Melk halen we bij een melkboer om de hoek. Melk wordt verkocht in plastic zakjes, maar je kan ook losse melk kopen, en dat doen wij. We gaan er dus met een kan heen die we daar laten vullen.

Pindakaas kun je hier wel kopen, maar het brood is slap en dun, en de pindakaas te zoet. We kopen smeerkaas, jam, en “kaas”, die voorgesmolten is in de fabriek en het beslist niet haalt bij Nederlandse kaas! Normaal eet men in dit land drie keer per dag warm, maar wij houden het bij een keer. Meestal koken we lokale gerechten, af en toe maken we eens iets anders. 

 

Ons sociale leven is beperkt. Irene wandelt in de buurt en ontmoet daar mensen, maar omdat we niet echt kunnen vertellen wat we hier doen houden we een beetje afstand. We hebben goed contact met onze naaste buren. Kerkelijke activiteiten zijn meestal op zondag na de dienst. En keer in de twee weken gaat Karsten (als hij thuis is) naar het ontbijt-met-Bijbelstudie van de mannen van de kerk. We hebben wat collega’s en kennissen in de stad wonen maar die zien we niet heel vaak, want het is al gauw anderhalf uur reizen om bij elkaar te komen, zelfs al woon je in dezelfde stad! Meestal vinden we dit allemaal prima, alleen als een van ons voor langere tijd van huis is, is het wel eens een beetje saai en zou het wel leuk zijn om iemand in de buurt te hebben om bij binnen te wippen.

 

Als we niet op reis zijn, dan werken we thuis. Een van de 

kamers in ons huis is Karstens werkkamer, en Irene heeft haar bureau in onze slaapkamer. Karsten heeft geregeld Skypevergaderingen, dan is zijn deur dicht; maar anders staan de deuren gewoon open en kunnen we af en toe iets naar elkaar roepen; "heb je al zin in koffie?", of "weet jij het e-mailadres van die of die?” We eten ‘s avonds meestal rond een uur of zeven en Karsten werkt na het eten altijd nog een poosje door. Om 10 uur gaan we, inmiddels heel slaperig, naar bed. Dat is de tijd waarop onze buren soms pas thuiskomen uit hun werk en om ons heen horen we daarom nog een hoop geluiden van stemmen, rennende kindertjes en tv’s. Terwijl onze buren hun avondeten gebruiken vallen wij in slaap. De volgende morgen zijn wij de eersten in het gebouw die wakker zijn…

 

https://gallery.mailchimp.com/7929e9f9753c8ab86c8022c1b/images/2b011104-bb44-4f85-898e-71c65dbd39fb.jpg
Af en toe maken we van onze eettafel een tafeltennistafel, met eigengemaakte bladen. Hier speelt Karsten een potje met onze bovenbuurman.

 

Voor wie willen bidden:

-       Om te bidden: dat de zingende verhalenvertellers hun dronken vrienden mogen weten aan te spreken.

-       Dank voor de ‘slangenbezweerders’ die nu hun eigen mensen bereiken met het evangelie en Bijbelvertelling en -vertaling.

-       Bid voor onze huishelpers die zo arm zijn; dat we een zegen voor hen mogen zijn.